Inna perspektywa

Rozdział 1

-Zmiataj do pokoju, śmieciu! Tu są sprawy DOROSŁYCH!!!- Mój ojciec, Tobiasz Snape znowu kłócił się z matką, znowu magię. Jako osoba nie magiczna nienawidził magii i wszystkiego, co z nią związane.

-Severusie, wyjdź stąd, dziecko- powiedziała do mnie łagodnie matka, Eileen Prince. Ją kocham. Ojca nie. Ale czy jest coś takiego jak miłość? W mojej rodzinie nie. Może tak naprawdę nigdzie jej nie ma.

-Dobrze- odpowiedziałem i szybko wykonałem polecenie. Tyle, że zamiast do pokoju poszedłem przed dom.

                Wyszedłem na ulicę. Skierowałem się w stronę polany, gdzie stało rozłożyste drzewo, na którym mógłbym się wykrzyczeć. Gdzie mógłbym dać ponieść się złości. Ku mojemu zdziwieniu i rozczarowaniu już ktoś tam był. Dwie dziewczyny, jedna na oko w moim wieku, druga trochę starsza. Rozpoznałem je, to siostry mieszkające kilka przecznic ode mnie. Z tego, co wiem ruda nazywa się Lily, a jej siostra Petunia. Nie są do siebie zbyt podobne. Jedna miała długie rude włosy i jasną cerę, druga miała długą szyję i krótkie blond loczki.

-Co ty do jasnej ciasnej zrobiłaś?! Co to miało być?! Ty jesteś jakaś dziwna, wiesz dziwolągu?

-Petunia, przestań! Nie jestem wcale dziwna, ja nic nie zrobiłam!- Lily płakała. Petunia pobiegła w moją stronę, minęła mnie i szybkim krokiem opuściła polanę. Siostra odprowadzała ją wzrokiem, póki nie zobaczyła mnie.

-Ty jesteś Severus Snape, tak?               

-Niestety

-Czemu ,,niestety’’?

-Nie lubię mojego ojca. Ciągle kłóci się z mamą, wobec mnie też nie jest nawet miły.

-Opowiedz, może ci pomogę.

-Niezbyt chcę mówić o tym dziewczynie którą dopiero co poznałem.-odparłem z nutką pogardy w głosie.  Wzruszyła tylko ramionami i usiadła pod drzewem zakrywając twarz dłońmi.- A może ty mi powiesz co takiego zrobiłaś?

-Nie, powiesz, że jestem dziwna i nienormalna.

-Widziałem wiele niezwykłych rzeczy w moim życiu, czasem sam je tworzyłem.- wtedy między nami poczułem nić porozumienia. Przykucnąłem obok niej i patrzyłem na nią wyczekująco. Gdy otarła łzy zaczęła mówić.

-Ja… ja umiem czarować.

-Ja też.

-Pokaż.

-Nie potrafię na zawołanie, czaruję gdy kierują mną silne emocje. A ty możesz?

-Spróbuję.- Delikatnie uniosła dłoń a za jej ruchem poszedł listek leżący na ziemi. Uśmiechnęła się do mnie. Też próbowałem, ale wyszedł mi dziwny grymas. Rzadko okazywałem szczęście więc było mi trudno.

-Łał. Fajnie.

-Jestem Lily Evans- przedstawiła się wyciągając do mnie rękę.

-Wiem. Severus Snape.- powiedziałem, ściskając jej rękę.- Twoi rodzice są czarodziejami?

-Czarodziejami? Ojejku, oni istnieją?

-Oczywiście, że tak i chyba jesteś jedną z nich, a raczej nas, bo ja też jestem.

-Nie, moi rodzice nie są. A twoi?

-Mama, tata jest mugolem.- Skrzywiłem się na myśl o ojcu.

-Mugolem? Kto to? Co to znaczy?- Lily, zmarszczyła nos.

-Osoba nie magiczna, nie posiadająca mocy- odparłem obojętnie.

-Aha. Sev…

-Sev?

-Twoje imię jest trochę przydługie, nie sądzisz?

-Sądzę. Co chciałaś?

-Mógłbyś mi opowiedzieć trochę o magii?

-Tak. Ale musisz zadawać pytania.

-Dobra… Gdzie szkolą się czarodzieje? Czy uczą się z wiekiem, czy są jakieś specjalne miejsca?

-Tak, jest kilka takich miejsc. Ja i ty pewnie pojedziemy do Hogwartu. To gdzieś w Szkocji. W Hogwarcie są specjalne domy, do których trafiasz zależnie od swoich wad i zalet. Te domy to Gryffindor, Huffelpuff, Ravenclaw i Slytherin. W Gryffindorze cenią odwagę, w Slytherin spryt…

-A w Hyffelpuffie i Ravenclawie?

-Huffelpuff ; przyjaźń, a w Ravenclawie; inteligencję.

-Ahh… Ciekawe, gdzie ja trafię, a gdzie ty?

-Ja pewnie trafię do Slytherinu.

-Serio? Czemu? Jakoś nie wyglądasz mi na manipulanta…

-Moja mama tam była, dość często trafia się tam, gdzie rodzice.

-Ej, a co jak ktoś ma  rodziców mu…mu…

-Mugoli?

-Właśnie. Co wtedy?

-Wtedy są brane pod uwagę tylko twoje cechy.

-A Hogwart to jedyna szkoła dla czarodziejów?

-Nie, jest jeszcze kilka, ale ja wiem tylko o ,,Durmstrangu’’, tam jest dyrektorem Harfang Munter.

-Aaa…- Z tą dziewczyną gada mi się całkiem dobrze. Ona jest wesoła i ładna, jest takim oświetleniem mojego szarego życia.

-Sev, teraz muszę już iść, ale może spotkalibyśmy się jutro, dobrze?

-Dobra. W tym samym miejscu o tej samej porze?

-Jasne.

                Wracając do domu ciągle myślałem o Lily, o tym, że  może zyskam przyjaciółkę.  Podoba mi się to zdrobnienie, którym się do mnie zwraca; Sev. W domu jest tylko ,,Severusie to, Severusie tamto”. Nawet mama nigdy nie mówiła do mnie zdrobnieniami. U mnie w domu od zawsze jest wręcz oficjalnie. Może dlatego nigdy nie czułem, że tamto miejsce to mój kąt? Mama zawsze mówiła, że jej domem jest Hogwart. Mam nadzieję, że i ja na siedem lat znajdę tam ostoję. W tym roku jadę do Hogwartu, o ile nie jestem charłakiem. W sumie nie mogę nim być, bo targany silnymi emocjami dosyć często robię rzeczy niewytłumaczalne w ,,normalny’’ sposób.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Trochę mało, ale jak wszyscy wiemy, początki są najcięższe! 

                                                                                                                               Ashen Berry